Tuesday, October 21, 2014

'শিলে শিলে'- গীত

ভালুকপুং গৈছিলো আজি, প্রকৃতিৰ মাজত অলপ সময় কটাবলৈ, গীত গাবলৈ।১২ বছৰ পুৰণি মোৰ গীত এটি সাধাৰণভাবে ৰেকৰ্ড কৰি পেলালো। কৰ্ডৰ অলপ খেলি মেলি হৈছে যদিও শুনিব পৰা হোৱা বুলি ভাৱ হোৱাত গীতটি  ৰাইজলৈ আগবঢ়ালো, এক সুদীৰ্ঘ বিৰতিৰ অন্তত। ভাল পালে সুখী হ'ম..... 

(C) ractim goswami

Friday, October 3, 2014

হেপল'গ্রুপ আৰু ভেকুৰে ধৰা ৰুটিৰ টুকুৰাবোৰৰ এজাক ক'লা বিষাক্ত পৰুৱা

মাটিৰ টুকুৰাবোৰ থাৰম'কলৰ দৰে পানীত উপঙি ফুৰে। ৰুটিৰ টুকুৰাত আশ্রয় আৰু খাদ্য দুয়োটাৰ সন্ধানত থুপ খোৱা এজাক ক'লা বিষাক্ত পৰুৱা। নিজৰ ভাগ বিচাৰি কৰা অন্তহীন যুঁজৰ পৰিণতিত চিৰাচিৰ হোৱা ক্ষুদ্র ক্ষুদ্র ৰুটিৰ টুকুৰাত, X আৰু Y ক্র'মজ'মৰ উপস্থিতিৰে সমৃদ্ধ সৰু সৰু একোটা পৰুৱাৰ দলে নিজৰ একোখনকৈ পৃথিৱী গঢ়াত মনোনিবেশ কৰিলে। এক ভয়ানক কম্পনত এক সমৃদ্ধ পৃথিবী সামৰি ৰখা টুকুৰাবোৰ আকৌ চিটিকি আহি একলগ হ'ল। X আৰু Y ক্র'মজ'মবোৰ বিস্ফোৰণ হৈ যেনি তেনি সিঁচৰিত হৈ পৰিল।

এডাম, ঈভৰ পাপৰ পৰিণাম নেকি এইয়া? এনেকৈনো ধ্বংস হয় নে কষ্টৰে গঢ়া একোখন পৃথিবী? আহ্...প্রভু ৰামচন্দ্রৰ সংসাৰৰ বৃত্তান্তত লুকাই আছে নেকি নুশুকুৱা ৰক্তাভ নাভী? নাঃ নাঃ এইবোৰ আবেগ। বি প্রেকটিকেল... ডাৰউইনবাদ, বাস্তববাদ, বিবৰ্তনৰ বুকুতে সকলো সংশয় সমাধিস্থ। ডাৰউইনবাদ, বেদ, ৰামায়ণ, ধৰ্মাৱতাৰ পাপমোচনকাৰী যিশু এই সকলো মানিলেওঁ হ'ম 'কাফেৰ'। ব্রহ্মাণ্ডই ধৰ্ম? নে ৰুটিটুকুৰাবোৰ? নে X আৰু Y ক্র'মজ'মৰ নাঠঙ উণ্ডাম নৃত্য যি নৃত্যৰ আঁৰত লুকাই আছে প্রতিজন ধৰ্মাৱতাৰৰ সৃষ্টিৰ ৰহস্য, ৰহস্য একোখন দেশৰ, একোটা জাতি-জনজাতিৰ, জনগোষ্ঠীৰ।

মোৰ আদিপুৰুষ আৰু তোমাৰ আদিপুৰুষ একেই। দুয়ো বিজুলীৰ চিকমিকনিত একেটা গুহাটে কুচিমুচি খাই সোমাই আছিল কোনোবা কালৰাত্রিত। একেজনী হৰিণীৰে কেঁচা মঙহ চোবাইছিল। একে ভাষাই কৈছিল। বুদ্ধি উদয় হ'ল,

সেয়ে তুমি ইজৰাইলত, মই পেলেষ্টাইনত, 
মই আমেৰিকাত, তুমি আফগানিস্থানত, 
মই ভাৰতত তুমি পাকিস্থানত।


পৰুৱাবোৰে X আৰু Y ক্র'মজ'মৰ পুণৰ যোৰা পাতিছে ভেকুৰে ধৰা ৰুটিৰ টুকুৰাবোৰত।

নষ্ট্রড'মাচে কৈছে এক ভয়ানক কম্পন আকৌ হ'ব...


-ৰক্তিম-
০৩ অক্টোবৰ/১৪
তেজপুৰ

Tuesday, September 30, 2014

কনফুচিয়াচ, বুদ্ধ আৰু এজাক কুকুৰ - যাযাবৰৰ দিনলিপি (১৫)


আকৌ আহিল কনফুচিয়াচ। কাজিয়াত লিপ্ত দুটা কুকুৰক ক'লে "পৰাজিত হৈওঁ পুণৰ যুঁজ দিবলৈ মন বান্ধিব পাৰতহে প্রকৃত জয়"। কনফুচিয়াচৰ জ্ঞানেৰে বিমুগ্ধ দুয়োটা কুকুৰে প্রকৃত জয় প্রাপ্তিৰ সন্মোহনত পলকতে পৰাজয় বৰণ কৰি পুণঃ পুণঃ বাৰ কাজিয়াত লিপ্তহৈ অবশেষত ইহঃ সংসাৰৰ পৰা মেলানি মাগিলে। সিঁহতৰ যুঁজৰ কোৰ্হালত প্রাণ যাওঁ যাওঁ হোৱা কনফুচিয়াচে সিহঁতৰ নিঠৰ দেহৰ নিস্তব্ধতাত মগন হৈ ক'লে, "মৌনতই আমাৰ প্রকৃত বন্ধু যি কেতিয়াওঁ আমাক বিশ্বাসঘাটকতা নকৰে।" আৰু ঈশান দিশলৈ গতি কৰিলে কাজিয়াত লিপ্ত আন দুটা কুকুৰৰ সন্ধানত। বাটত লগ পোৱা এটা পিঞ্জৰাবদ্ধ পিশাচক জ্ঞান বিলাবলৈ, অজ্ঞতাৰ আন্ধাৰ আঁতৰাবলৈ দৃঢ়মনা কনফুচিয়াচে ক'বলৈ নাপাহৰিলে, "প্রকৃত জ্ঞান নিজৰ অজ্ঞতাত আবিষ্কাৰ কৰিব পৰা ক্ষমতাত পূঞ্জীভূত।" 

বহু দিনলৈ কনফুচিয়াচ উটি বুৰি ফুৰিল সাগৰত, মহাসাগৰত, নদীত, পুখুৰীত আৰু মন কৰিলে সকলো পানীৰ ৰং বেলেগ বেলেগ। যিমান বিশাল, সিমান নীলা। বেলেগ বেলেগ ৰংৰ এই পানীবোৰ যদি একেলগ কৰি দিয়া??? এক নতুন ৰংৰ পানী উদ্ভাৱনৰ আনন্দত কনফুচিয়াচে উৰে নিশা মদ খালে আৰু বাৰংবাৰ উদ্বাউল হৈ চিঞৰি কৈ গ'ল," জীৱনটো সৰল, আমি জীৱনটোক স্ব-ইচ্ছাৰে জটিল কৰি পেলাওঁ" ..আৰু পুৱতি নিশা কনফুচিয়াচ শুই পৰিল..কুকুৰ দুটাওঁ ইতিমধ্যো মাটিত বিলীন হৈছিল।

গোলকৰ আন এক প্রান্তত বুদ্ধ সাৰে আছিল আৰু শিষ্যসকলক কৈছিল, " সুস্বাস্থ্য আহৰণ কৰাটো আমাৰ কৰ্ত্তব্য অন্যথা আমাৰ মন ও মগজু সদায় দুৰ্ব্বল আৰু অপৰিপক্ক হৈ ৰ'ব।" বুদ্ধৰ কথা কনফুচিয়াচৰ কাণত ঝংকাৰিত হ'ল আৰু ততাতৈয়াকৈ উঠি ঢলংপলংকৈ সাগৰফালে খোজ ল'লে। পিঞ্জৰাবদ্ধ পিশাচটোৰ ডাঙৰ ডাঙৰ হাঁহি কনফুচিয়াচৰ কাণত পৰিল। কনফুচিয়াচৰ খোজ দ্রুততৰ হ'ল। 

সাগৰৰ নীলা ঢাকি এজাক হিংসুক কুকুৰ কনফুচিয়াচ অভিমুখে আগবাঢ়ি আহিল...

Sunday, April 27, 2014

ৰংমন গ'লগৈ

নতুন প্রজাপালকে এপাট কাণতালিয়া চৰ দি জধামূৰ্খ ব্রহ্মাক কাণ্ড জ্ঞানহীনতাৰ দোষত দোষাৰোপ কৰি দিলে গ্রহমুক্তি। নতুন গ্রহত Head-Creative Designer পদটিৰ লগত ডিপাৰ্টমেন্টটিওঁ লগতে চিৰকালৰ বাবে উঠাই দিয়া হ'ল।

ব্রহ্মাৰ এই দশাত হৰ্ষোল্লাহত বিভোৰ হোৱা প্রজাগণে "হেইল প্রজাপালক, হেইল প্রজাপালক"বুলি চিঞৰি উঠিল।

সাহিত্য প্রীতিৰ বাবে সৰ্বগ্রহে বিখ্যাত এই প্রজাপালকে ক্রোধেৰে চিঞৰি কবলৈ ধৰিলে-
"ব্রহ্মাৰ ভুল,অতি ভয়ংকৰ। সৃষ্টিৰ আদিতে কৰা ভুলে সৰ্বত্র বিনাশ সৃষ্টি কৰিলে। সময়ে শোকৰ সাজেৰে তেজৰ,জুইৰ, মৃতকৰ...একাষাৰত নৃশংসতাৰ বন্যা বোয়ালে। এক আকাংশিত প্রত্যুস, অন্তহীন উৎকন্ঠা আৰু সৰ্বত্র প্রবিষ্ট এক অপ্রতীয়মাণ বাৰ্মুডা। "

প্রজাগণে প্রজাপালকৰ কথা শেষ হোৱাৰ আগতেই চিঞৰ, জয় ধ্বনিৰে আকাশপাতাল এক কৰিলে। মুঠতে এক যুদ্ধ সদৃশ পৰিস্থিতি।

প্রজাপালকে উদাত্ত কন্ঠেৰে আকৌ আৰম্ভ কৰিলে-

"Science is the criminal. History is weapon". সেয়ে প্রলম্পিত ঢৌৰ দৰে সময়ৰ ৰথত বহু কৌটি আলোকবৰ্ষৰ অন্তত পুনঃআৰম্ভ নতুনৰ। আমি প্রথম,আমাৰ অধিকাৰ সৰ্বত্র, আমি সেউজ, আমি উদাৰ, আমাৰ হাতত প্রমাদমুক্ত প্রকৃতি। ব্রহ্মা তোৰ ক্ষমা নাই জিঘাংসাৰ বোক্ বোকনিৰে অক্সিজেনবোৰ টক্সিক কৰা ষড়যন্ত্র তোৰ আছিল বুলি এতিয়া প্রমাণিত। এতিয়া এডাল মাধৈলতাওঁ তোক আৰু তোৰ সৃষ্টিক চুব নিদিওঁ।  আমাৰ আইন এতিয়া কঠোৰ, কাঢ়া, মানবীয়।"

প্রজাপালকে এইবাৰ সেনাপতিলৈ চাই আদেশসূচক ভাবে ক'লে

"সেনাপতি,পলম নকৰাকৈ কৈ যোৱা তুমি কি কি ব্যবস্থা হাতত লৈছা।"


যি আজ্ঞা প্রজাপালক বুলি সেনাপতিয়ে আৰম্ভ কৰিলে-


"এই আকাশত আমি দিম কেৱল তেজ মঙহৰ পক্ষী উৰাৰ আদেশ। মাতংগৰ জাকক নোৱাৰিব মাৰিব কোনো লোৰ অজগৰে। পিন্ধোৱা ন'হব কাকো লোৰ শৃংখল।"
সেনাপতিয়ে এইবাৰ আক্ষেপ আৰু ক্রোধমিশ্রিত দৃষ্টিৰে ব্রহ্মালৈ চাই ক'লে-
"দুষ্ট ব্রহ্মা, আমালৈ চকু দিয়াহতঁক তোৰ দৰে গ্রহান্তৰ কৰিম অথবা মৃত্যুদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰিম নাইবা শূলত দিম । মই দৃঢ় প্রতিজ্ঞ প্রতিটো অন্যায়ৰ প্রতিশোধ লবলৈ। জাতিংগা, ডেনমাৰ্ক, চীন, চিংগাপুৰ, কাজিৰঙা, মানাহ, হত্যাকাৰী খেলুৱৈবোৰ, তপত কেঁচা তেঁজ বৈ থকা পবিত্র পূঁজাবোৰ, ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰৰ ওখ ওখ অট্টালিকাত আমাৰ ছাল নিজৰ ছালত বিলীন কৰি আমাৰ হৈ মাত মতাজাঁক তোৰেই জানো সৃষ্টি নাছিল, চণ্ডাল ব্রহ্মা? আলহী খাবলৈ অহাহঁতক, পেটমঁচাহতক এনে জ্ঞান বুদ্ধি দিলি যে এসমত প্রেমত ঘুৰা সেই ভূ-মণ্ডল,সেই শতদল সকলো ফাই চিটিকা মাৰিলে,চাৰখাৰ হ'"

 তেনেতে মহামন্ত্রী উঠি ক'বলৈ ল'লে-

"সকলোৱে এতিয়াৰ পৰা  এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব যে সৃষ্টিৰ পুনঃআগমণ হৈছে। এইয়া আমাৰ নতুন গ্রহ, নতুন প্রকৃতি আমাক এইবাৰ এই গ্রহত কোনো দুঠেঙীয়া বুদ্ধি দীপ্ত জীৱৰ প্রয়োজন নাই। এই কথাওঁ লগতে ক'লো যে কোনোৱে যদি কৰোবাত কেনেবাকৈ এনে বিৰ্বতনৰ উমান পায় ততাতৈয়াকৈ তাক যাতে বিনাশ কৰে ভুলৰ পুণৰাবৃত্তি নকৰাকৈ। সিহত থাকিলেহে প্রতিশোধৰ কথা আহিব। আমি সিহতৰ অস্বিত্বই বিলীন কৰিম এইবাৰ।"

এই কথাত দশোদিশ আনন্দত তালফাল লাগিল। গান-বাজনা, ঢোল-তাল, জয়ধ্বনি ইত্যাদি ইত্যাদি। মুঠতে এইবাৰ এই নতুন গ্রহত মানবজাতিৰ বিৰুদ্ধে এক ভয়ানক অভ্যুথ্থান। পৃথিবী নামৰ গ্রহটিত কেনেকৈ মানুহে জীৱজন্তু আৰু প্রকৃতিৰ ওপৰত বৰ্বৰতাৰে আক্রমণ চলাই সকলোকে নিঃশেষ কৰি শেষত নিজৰেই ভয়ানক দুতৰ্  মাতিছিল, সেই কথা সকলোৰে ভালকৈ জ্ঞাত গতিকে একে কাহিনীৰ পুণৰাবৃত্তি এই গ্রহত হ'বলৈ দিয়া ন'হব। মানব বৰ্জিত বা মানবলুপ্ত বা ইংৰাজীত 'Humanfree Planet' হব এইটো।

প্রতিশোধ, প্রতিশোধ,প্রতিশোধ, ঘোৰ প্রতিশোধ..

সু...ই...ট....

নতুন গ্রহৰ ৰজা হৈ মানবমুক্ত সমাজৰ সপোনত বিভোৰ হৈ থকা ৰংমনৰ কাণৰ কাষেৰে প্রচণ্ড শব্দ কৰি পাৰ হৈ যোৱা বুলটোৰ উমান পায় তাৰ থৰকাচুটি হেৰাল। এনে  প্রতিটো শব্দৱে তাক প্রতিবাৰে নিথৰুৱা কৰি আহিছে। প্রাণৰ মায়াত ৰংমন আন্ধাৰ ভেদি যেনিতেনি পলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে যদিওঁ দ্বিতীয় বুলেটৰ খোচত সি ঢলি পৰিল। মৃত্যু হোৱাৰ পূৰ্বেই তাৰ মুখমণ্ডলৰ এফালচোৱা কাটি মানুহকেইটা উধাওঁ হল।

বাতৰিকাকত,টিভিত ৰংমন এফাল মুখ মণ্ডলসহিতে সম্পূৰ্ণ এটা দিন জিলিকি থাকিলে। ৰংমনে হেনো দেশৰ নাম উজলাইছিল। তাৰ মূৰ্ত্তিটো সেয়েহে এতিয়াওঁ  হেনো চৰকাৰে ৰাজধানী চহৰত সঁজাই থৈছে। ৰংমনক আৰু তাতেই চাব লাগিব, ৰংমনৰ মানবমুক্ত পৃথিৱীযে অসম্ভৱ........



-ৰক্তিম-
২৬ এপ্রিল-১৪

Monday, February 10, 2014

শান্তিৰ আজন্ম ধৰুৱাজন আৰু চক্রেটিচ (যাযাবৰৰ দিনলিপি ১৪)


নাকেৰে ওলাই আহিব ধৰিছে সিহঁতবোৰ। দূৰ্গন্ধ, বিষাক্ত সিহঁতবোৰ। বুকুৰে বাট বুলিব নোৱাৰিলে সিহঁতবোৰে - বুকুতযে প্রেমে কাহানিবাই থিতাপি লৈছিলে। প্রেমৰ পলাতক কয়দীহতৰ আজি মৰণফান্দ। 

সুৰংগৰ দুই মুখ আগছি বাঢ়ি আহিছে হেমলকজোপা। চক্রেটিচ...চক্রেটিচ ধাৰ নোখোৱা তোমাৰ প্রাণবায়ুক পুণৰ মোহাৰিবলৈ গৈ আছে শান্তিৰ এদল আজন্ম ধৰুৱা। শান্তি বিচাৰি ধাৰ কৰিছিল আপং, সাজঁ, হুইস্কী, ৰাম, ভডকা, হিটলাৰ, বিবেকান্দ, মাওঁ, কবি-কবিতা, ছবি, আকাশ, বিশালতা, ৰং, তেজ, এন্ধাৰ সপোন..প্রেম ৱাহ!!! আৰু কত কি। আকাশখন নামি অহাৰ চাপ উপলব্ধি নকৰো বুলিয়েই কৰা নাছিলো। মোক মানুহে বাওঁনা বোলোতে বুজিলো অনুভৱে অজানিতে মোৰ হাড়বোৰ ৰুকি ৰুকি খাই পেলালে। 

জৰাজীৰ্ণতাৰ অলংকাৰেৰে দাপোন সজাব খোজা নাৰ্চিচাচ নেকি মই? না, নহয়। নাৰ্চিচাচ নিজৰ প্রেমত মতলীয়া হৈ আত্মঘাটি হৈছিল আৰু মই আত্মঘাটি হ'ব বিচৰা মতলীয়া প্রেমিক। কিহৰ তন্ময়তাত জাঁহ যায় জাতিংগাত পক্ষীবোৰ? মৃত্যুৰ আনন্দত মতলীয়া সিহতবোৰৰ লগত নিশাৰ আকাশত এবাৰ উৰি চোৱাৰ এক দুৰ্বাৰ হেঁপাহ মোৰ। এন্ধাৰ পোহৰৰ তন্ময়তাত বিলীন হোৱাৰ হেঁপাহেৰে তৃপ্ত মোৰ এক অবৈধ নিঃসংগ বাসনা। 

মহাকাশ তেনেই সৰু। নিজৰ বুকুলৈ জুমি চোৱা গম পাবা কিমান কৌটি কৌটি মহাকাশৰ অমাবশ্যা-পূৰ্ণিমাৰ খেলা। ষ্টিফেন হকিন্সে তলকা মাৰিব চাবা, মই কৈ থ'লো।

নাক মুখ ভেদি ওলাই আহিব খোজা হেমলক জোপা কেতিয়া ইমান ডাঙৰ হ'ল ?  


-ৰক্তিম-
০৯/০২/১৪
তেজপুৰ

এক্রলিকত মোৰ বেশ্যা মৎস্যকন্যাৰ সপোন ( যাযাবৰৰ দিনলিপি ১৩)


বহুদিন হ'ল চিঞৰবোৰৰ গৰ্ভৰ বিননি নুশুনা। প্রসৱবেদনাৰ মধুৰতাৰ অন্তত জন্ম হোৱা অন্তহীন শিলাময় পাহাৰখনৰ উদাসীনতা, ক্লান্তিৰ হাঁহি মৰা তোমাৰ অৰ্ধ-উৰ্ব্বৰ কঁকালৰ দক্ষিণমুৱা পথত হেলনীয়া মৎসকন্যাই লুকুৱাই ৰাখিব বিচৰা মিঠা উচুপনিবোৰ, মদৰ ৰাগীত মোহাৰি পেলোৱা পৃথিবীখনৰ উৰি যোৱা গুড়িবোৰে ফুচফুচাই মোলৈ চাই পাতি যোৱা কথাবোৰক আৰু কিমান সাঁমৰি ৰাখিম?  'হিউ মৰ্গান' মোৰ মৰমৰ 'হিউ' মোৰ মাজতে সোমাই আছা তুমি কৰবাত। 'মিষ্টাৰ গ্রুফিড' মাজে মাজে ভাৱ হয়, আপুনিওঁ মোক বাগি দিলে নেকি বাৰু?  প্রেমৰ বিষয়েনো কি ক'ম মই আপোনাক? 'সুহানী'ৰ বুকুত সুৰ তুলি উঠি আহা তুমি আৰু 'খামাজ'ৰ পৰশৰে সপোন আঁকা। বাকীখিনি সময় মই কাকো নিদিওঁ কাৰণ সেইখিনি সময়ত মই ক্রমাৎ টুকুৰাটুকুৰকৈ জহিখহি গৈ এবুকু লাভাত সাতুৰি নাদুৰী জোৱাৰ তোলো। তাৰ মাজত সময় পালে লিন্দাৰ এক্রলিকৰ নাঙঠ তিৰাতাজনীক নিচুকাবলৈ যাওঁ। তুমি যিমানেই নোকোৱা মই নুবুজো বুলি, মই বুজো- বেশ্যা হলেওঁ তোমাৰ চকুলো লুণীয়া, তেজ ৰঙা, বুকু উমাল, গৰ্ভ পোহৰ। তোমাৰো মন যায় মৰম সনা বিশাল দুবাহুৰ মাজত এটি কণমানি চৰাইৰদৰে কুচিমচিকৈ সোমাই পৰিবলৈ।  ৰ'বা, ভালকৈ শুনাচোন! সেইটো ৰেলগাড়ীৰ শব্দ নহয়নে? মাজনিশাৰ ৰেলগাড়ীখন পথাৰ ফালি ফালি আহি আছে।  তোমাৰ নীলা উজ্বল দুচকু মেলি ৰেলগাড়ীখনক তোমাৰ দুই উৰুৰ মাজেৰে আগুৱাই যোৱাৰ বাট দেখুওৱা। তুমি চাবা! মাৰ্বলৰ টোপোলাটোৰ জনজনজনিবোৰত তেতিয়া সপোন ফুলিব। হাজাৰ বছৰীয়া তৰা এটিৰ মৃত্যুত তুমি শোক নকৰিবা। সেই মৃত্যু তাৰ প্রাপ্য, সেই মৃত্যু তাৰ অধিকাৰ। হীৰু দায়ে যে কৈছিল মনত আছেনে তোমাৰ??- ''মৃত্যুওতো এটা শিল্প, জীৱনৰ কঠিন শিলত কটা নিৰ্লোভ ভাস্কৰ্য" কবিতা মোৰ প্রিয়। তাতোকৈ প্রিয় কবি আৰু তাতোকৈ তুমি....মোৰ মৎস্যকন্যা।


-ৰক্তিম-
৩০ডিচেম্বৰ, তেজপুৰ

Friday, November 15, 2013

গুৱাহাটি গ্রন্থমেলা চৌহদত চৰকাৰী পক্ষই ৰসৰাজক কৰা অন্যায়ৰ প্রতিবাদকল্পে........


অসুৰৰ জিঞ্জিৰী পিন্ধালি মোক, অসুৰৰ জিঞ্জিৰী




'ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ডিঙিত শিকলি লগাই চোঁচৰাই নিয়া হ'ল।"- বুজিলো। মোৰ প্রশ্ন হ'ল- এখন গ্রন্থ মেলাত সহস্র গ্রন্থপ্রেমী তথা প্রকাশক বিক্রেতা উপস্থিত থকা অৱস্থাত ই কেনেকৈ সম্ভৱ হ'ল? তথাকথিত সাহিত্যপ্রেমী সকলে সেই সময়ৰ সেই কাণ্ড কেনেকৈ চাই সহ্য কৰি থাকিব পাৰিছিল? সেইসময়ত উপস্থিত থকা সকলোৱে একগোট হৈ এই কাৰ্য্য দৃষ্টিগোৰ হোৱা মাত্রকে সমস্বৰে তীব্র প্রতিবাদ কৰা হ'লে এই ঘটনা সংঘটিত হ'ল হেতেন নে? নে সকলো এজন 'Ice Breaker'ৰ আপেক্ষাত থাকোতে ইফালে ৰসৰাজৰ মূৰ্ত্তিত কালিমা সনা হৈ গ'ল। দূখজনক কথা গগৈ তথাপিওঁ নিৰ্বিঘ্নে আহি গুচি গ'ল। এইবাৰ তেৰাই ৰসৰাজৰ চ'ৰাঘৰত সোমাই সাহিত্যপ্রেমীৰ মুখত তেওঁ থুঁই পেলাই গ'ল। পেলাবই কাৰণ আমা যে মুখখন মচাৰ কাণ্ডজ্ঞানকণো নাই........


-ৰক্তিম-

Wednesday, November 13, 2013

স্বৰ্গদেউ লকৈ, ফাঁকিবুল আৰু ব্রহ্মপুৱাৰ সৰুপানী কাণ্ড


সিদিনি গুৱাহাটিলৈ গৈছিলো জৰুৰী কাম এটা ওলোৱাত ৰাতিয়েই বাছত উঠিলো আৰু টেকেলীটোত এগাল ভাত ভৰাই যোৱাৰ বাবে বাছত বহাৰ  অলপপৰ পিছতে টোপনীয়ে বখলীয়াই পেলালে
...'দাদা, নামিববৰ ', গুৱাহাটি পালোহি' –

বাচ পৰিচালকৰ মাতত উচপ খাই উঠিলো চকু কেইটা ডাঙৰকৈ মেলিবলৈ চেষ্টা কৰি ইফালে সিফালে চালো হয়, ISBT ঘড়ী চালো, সময় 'লে পুৱা ০৫ বাজিছে  ঠাণ্ডা কালিৰ বাবে পুৱা ০৫ বজাতো ৰাতিৰ দৰেই পৰিবেশ ASTC বাছখনৰ শেষ যাত্রী হৈ নামি 'লোঠাণ্ডাত সৰুপানী বৰকৈ চুবলগীয়া হয় মই তাতে গোটেই বাটতো শুইয়ে কটালো সেয়ে তল পেট ফাটো ফাটো কৰিছে ইফালে সিফালে চাই ASTC- বাচ কেইখনমানৰ আঁৰলৈ পিছফালৰ অন্ধকাৰখিনিতে কামফেৰা সমাধা কৰো বুলি ফিঁ-ফিঁয়াই মাৰি পঠিয়ালো ঘোঁৰ অন্ধকাৰৰক  আওঁকাণ কৰি মোৰ তলপেটৰ চাপক মুক্তি দিবলৈ যাবতীয় প্রস্তুতিৰ অন্ত  পেলাই মুল ক্রিয়া আৰম্ভ কৰিছিলোহে মাথো তেনেতেই মোৰ নিচেই কাষত  দুটা চায়ামূৰ্ত্তীৰ ফুচফুচনি শুনি প্রাণ ওলাই ' একেবাৰে বেয়া সময়  দেই!!! যেনেতেনে কামফেৰা শেষ কৰো মানে মনত উৎসুকতা বাঢ়িল

কোন এই দুটা ?? এই অন্ধককাৰময়  ঠাণ্ডা পুঁৱাত ASTC- বাচ  কেইখনমানৰ আঁৰলৈ এইককেইটাই কি কথা পাতিছে?? 

পঠালিয়ে পঠালিয়ে মনে মনে  এখোজ এখোজকৈ সৰুপানী চুই থকা ভঙ্গীমাৰেই  সিহতৰ কাষ চপাৰ যত্ন কৰিলো অলপ গৈ গম পালো সিহতে মোৰফালে পিঠি দি আছে আৰু মোৰ উপস্থিতিৰ বোধহয় উমান নাপায় সাহ বাঢ়িল  আৰু দুখোজ আগুৱাই কাণখন হাতীকাণৰদৰে বহল কৰি কথা শুণাৰ চেষ্টাত মুৰটো বেকা কৰি বাওঁ কাণখন অলপ ওপৰমুৱা কৰিলো....' শুনিছো...শুনিছো...

১ম চায়া মূৰ্ত্তি : বৰ ঠাণ্ডা লাগিছে কথাবোৰ সোনকালে শেষ কৰক

.... মানুহটোৰ মাততো শুনি এনে লাগিল যেন মই তাক চিনি পাওঁ...হে

প্রভু, কি লীলা এইবোৰ।  সৰু পানী চুওঁতেই ইমান জগৰ  লাগিল নে তোমাৰ....

তেনেতে

২য় চায়া মূৰ্ত্তি : "হেই, কি ঠাণ্ডা ঠাণ্ডা কৰি আছা হে হয়নে? মোৰ ঠাণ্ডা  লগা নাই নেকি? তোমাক ভাল পাওঁ কাৰণেহে মই আহিছো? After all this is also an important matter....."

কথা শুনি মোৰ থৰকাচুটি হেৰাল..

"This is also an important matter"  মানে এইটো দেখোন স্বৰ্গদেউ লকৈ আৰু লগৰজনা তাৰ মানে ফাঁকিবুল...???

যি ৰজা বা ৰজাঘৰীয়াক চাবলৈ লগ পাবলৈ মানুহৰ হেঁতাওপৰা লাগে সেই ৰজা-ৰজাঘৰীয়াৰৰ নিচেই কাষতে মোৰ দৰে এজন সাধাৰণ প্রজাই প্রসাৱ কৰি দিলো। কথাবোৰ  ভাবি মগজু ফুটি যাওঁ, ফাটি যাওঁ ' কিন্তু ইহতে কৰিছে কি? কথাখিনি ভালকৈ শুনি লওঁ বুলি একচিত্তে কথা শুনাত মনোযোগ দিব ধৰিলো....

ফাঁকিবুল: আইডিয়াটো ফাইনেল কৰক এতিয়া....

স্বৰ্গদেউ লকৈ: ফাইনেল মানে মই ভবাতোৱেই সদায় ফাইনেলওপৰত মতা ভাল ভাল কালান্তকৰ মূখত চূণ দি থৈছো বুলি জানাই দেখোন তুমি।   শুনা এতিয়া মোৰ  মৰমৰ ফাঁকিদাস....

ফাঁকিবুল: ধেইই.....ফাঁকিবুলহে.....??

স্বৰ্গদেউ লকৈ: হেঃহেঃহেঃহেঃহেঃ......হয়তো ফাঁকিবুলহে ...গৰৈ  পোৱালীটোক জাপানী কাৱৈজনীৰ লগত বিয়া দিয়াৰ পিছৰে পৰা  আনন্দত মুখৰ পৰা যিটি ওলাই যায় হে....আচ্চা, এতিয়া মুল কথাটো শুনা....

ফাঁকিবুল: ...নকয় কেলেই? সেইডাল শুনিবলৈয়েতো হাড় কপোৱা ঠাণ্ডাৰ পুৱা বোন্দাপৰ দি আছো..
স্বৰ্গদেউ লকৈ: অ’…গঁড়বোৰ তুমি সোনকালেই মাৰি শেষ কৰিবা বুলি মোৰ এতিয়া তোমাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ আস্থা আছে কিন্তু গঁড়বোৰ শেষ হোৱাৰ পিছত কি দৰে মেনেজ কৰিবা ভাবি চাইচানে?

ফাঁকিবুল: নাই ছাৰ

স্বৰ্গদেউ লকৈ: হেঃহেঃহেঃহেঃহেঃ...মই জানো .সেয়ে তুমি এটা জানোৱাৰ মন্ত্রী  আৰু মই তোমাৰ মূৰ্খ মন্ত্রী মই তোমাক এনেয়ে ইয়ালৈ অনা নাই ফাঁকিৰাম... 

ফাঁকিবুল: .....ফাঁকিবুল চাৰ.....(দাত কৰচি খঙেৰে)

স্বৰ্গদেউ লকৈ: ' '... খং নকৰিবা।  শুনা গঁড়বোৰ শেষ হোৱাৰ পিছত তোমাক এই ASTC বাচ কেইখনে বচাব

ফাঁকিবুল: কেনেকৈ চাৰ?

স্বৰ্গদেউ লকৈ: ASTC বাচবোৰত কি অঁকা থাকে?

ফাঁকিবুল: অলপ ভাবি..চিঞৰি উঠিল গঁড় চাৰ, গঁড়  গঁড়  গঁড় ...ইউ আৰ জিনিয়াচ চাৰ....

স্বৰ্গদেউ লকৈ: আই নউ ফাঁকিবাজ..

ফাঁকিবুল: ফাঁকিবুল চাৰ.....ফাঁকিবুল ..ফাঁকিবুল ....ফাঁকিবুল ..

স্বৰ্গদেউ লকৈ: নামটো ' বাৰু ....হয়নে? তুমি জংঘলৰ গঁড়বোৰ শেষ হোৱাৰ আগে আগে পৰিবহন বিভাগক যোগাযোগ কৰি চলে বলে কৌশলে পৰিবেশন বিভাগৰ নামত চেংচন হোৱা গঁড় কেইটাৰ সম্ভেদ লৈ সিঁহতৰো ব্যবস্থা কৰি পেলাবা তেতিয়া তোমাৰ কনটিনিউটিতো থাকি যাব কিন্তু এটা কথা মনত ৰাখিবা যে পৰিবহন নিগমৰ গঁড়কেইটা চোৰাং চিকাৰীৰৰ বজাৰত মুকলি কৰাৰ আগতে দুদিনমানৰ বাবে খৰ্গৰ এক কৃত্রিম নাটনিৰ সৃষ্টি কৰিবা যাতে আমি আলু-পিয়াঁজৰ দৰে পৰিবহন বিভাগৰ মাৰ্কা মৰা খৰ্গকেইটাৰ পৰা কোৱাৰি ফলাকৈ কমিচন খাব পাৰো

ফাঁকিবুল ভক্তিত গদগদ হৈ স্বৰ্গদেউ লকৈৰ ভৰিত দীঘল দি পৰিল... উথলি উঠা আবেগে ফাঁকিবুলৰ ওঁঠখনিক কঁপাই তোলাৰ বাবে ফাঁকিবুলে একো মাতিব নোৱাৰিলে যেন অনুমান হ’ল।

স্বৰ্গদেউ লকৈ: ' ' উঠা ফাঁকিআলী...উঠা...
ফাঁকিবুল: (লাহেকৈ উঠি) যি নামেৰে মাতে চাৰ...কাম হে আচল নামতনো কি আছে.... চাৰ?
স্বৰ্গদেউ লকৈ:হয়, হয় This is also an important matter..তুমি বুজিছা। এতিয়া পোঁহৰ হওঁ, হওঁ বেচি পলম নকৰো মানুহে দেখাৰ আগেয়ে  'লা, 'লা,'লা.......

পলকতে চায়া মূৰ্ত্তি দুটা অদৃশ্য ' মোৰ শৰীৰৰ নিম্নাংশত খুব ঠাণ্ডা লগাত উপলব্ধি কৰিলো যে মই ইমান পৰে পেন্টৰ জীপ মৰাই নাছিলো....


-ৰক্তিম-


Sunday, November 10, 2013

'গঁড় নিধনপতি' বনমন্ত্রী সাৰে আছে যদি শুনক



   ....শুভেচ্ছা, শুভেচ্ছা,শুভেচ্ছা। 

...আৰু ২ টা গঁড় মাৰিলে। বনমন্ত্রী সাৰে আছে যদি (নিশা জংঘলত থাকে বাবে টোপনী ক্ষতি হয় যে) শুনক, এই বৰ্ষৰ সংখ্যা ৪৩ হ'লগৈ। 

আপোনাৰ বাৰ্ষিক লক্ষ্য নিশ্চয় ৫০ টা। তেন্তে ৫০তা হ'বলৈ এতিয়া ডেৰ মাহত আৰু ৭ টা গঁড় মাৰিব লাগিব। কম সময়, ডাঙৰ টাৰ্গেট ...মোৰ পৰামৰ্শ লওঁক আৰু দুটামানক চিকাৰৰ বাবে (চৰকাৰী) নিযুক্তি দিয়ক অনতিপলমে। পাৰিলে অভয়াঅৰণ্যবোৰত গঁড়ৰ স্থিতি চিনাক্তকৰণৰ বাবে আৰু চোৰাং চিকাৰী (..এতিয়া আৰু চোৰাং শব্দটোৰ প্রয়োজন নাই কাৰণ মুকলিকৈ গঁড় মাৰিবপৰা এটা সুন্দৰ পৰিবেশ আপুনি ইতিমধ্যোই গঢ়ি তুলিছে।) হঁতৰ সুবিধাৰ্থে ৰেঞ্জাৰসকলৰ লগত আলোচনা কৰি একোখনকৈ মেপ বা CC TV-ৰ ব্যবস্থা কৰক। এনে কৰিলে চিকাৰীহঁতে গঁড় বিচাৰি কষ্ট কৰিবলগীয়া ন'হব আৰু সময়ো বাচিব। তেনে হ'লে 'you can go extra-mile..' আৰু ৭৫ টা গড় বধিবলৈওঁ বিশেষ অসুবিধা ন'হব। মই ভালকৈ বুজি পাওঁ যে গঁড় কেইটা মাৰিয়েই পালি-পহৰীয়াৰ সৈতে নিজৰ সংসাৰখন যেনেতেনে চলাই আছে, নহয় জানো??

মই আজি এই ফেচবুকৰ মজিয়াতে ইণ্ডোনেচীয়াৰ গঁড় সংৰক্ষণ বিষয়ৰ সন্মিলনত ভাগ লোৱা আপোনাক সৰ্বকালৰ শ্রেষ্ঠ 'গড় নিধনপতি'ৰ উপাধি প্রদান কৰিলো। ..আৰু সাবধানো কৰিলো- 'এতিয়াওঁ সময় আছে, ৰাইজে আপোনাক নিচিহ্ন কৰাৰ আগতে গড় হত্যা বন্ধ কৰক। এই নিৰীহৰৰ নিৰ্মম ৰক্তাক্ত মৃতদেহবোৰ দেখি দেখি ক্রমাৎ বাঢ়ি অহা হৃদয়ৰ জুইকুৰাক আৰু বতাহ নিদিব। ...আৰু সহ্য নোহোৱা হৈছে...

-ৰক্তিম-